Op reis

4. jan, 2021

Als je met een groep op reis gaat dan stel je je eerst even voor. Wel zo netjes. Daar heeft iedereen vandaag de tijd voor en dan gaan we. Met een beetje een weeïg gevoel in m'n buik, wat je altijd voelt als je op reis gaat, heb ik gekozen om te voet te gaan en dan verder met de trein. Ik ga zonder een eindbestemming. Heerlijk genieten van de omgeving en van alles en iedereen die ik tegen kom. Gesprekken voeren met verschillende mensen. Wel jammer dat de cafés dicht zijn. Dus, heb ik in een thermoskan mee waar ik heet water in heb gedaan. Daar houd ik het wel een dag mee uit om soep, thee of oplos koffie te maken. Natuurlijk heb ik een klein brandertje in mijn rugzak om iets op te warmen. Hoe het zal verlopen vertel ik jullie nog. Weten jullie nog dat ik vorig jaar naar Denemarken ging en dat ik daar mijn 'zus' ontmoette? Met dat verhaal ben ik verder gegaan en dat houden jullie nog tegoed.

Groetjes Alie

Mijn reis wordt bijgesteld. Wat wil nou het toeval. Ik kreeg precies net een berichtje van Juan uit Colombia. Ik ben weer naar huis gewandeld, het was trouwens ook stervens koud. Ik ga mijn koffer pakken van de zolder. Achter de schuifluiken staan een paar groene koffers. Ik trek de grootste er tussenweg. De dekbedden die erin zitten schuif ik in een grote plastic zak. Dat is een zak waar ik de lucht kan uittrekken. Ha, ha facuüm heet dat. De spanning voel ik in mijn lijf. Ik ben gelijk gaan bellen met de vliegmaatschappij en heb twee tickets kunnen bemachtigen. Mijn gedachten gingen meteen naar de coronatest. Die heb ik vorige week laten doen, maar het zal nog wel een keer moeten. Dat moet ik afwachten en anders heb ik gewoon pech. Ach die jongen zal nu ongeveer dertig jaar zijn. Dat is al een hele vent, wat zeg ik een kerel. Als klein ventje hebben wij hem geadopteerd via unicef, maar later hebben we het terug moeten draaien, doordat wij zelf in geldnood zaten konden we het geld niet missen. Er werden regelmatig foto's verstuurd en wij stuurden foto's van ons gezin naar Colombia. O god, wat moet ik in de koffer doen. De kleren passen niet meer. Ik ben inmiddels tien kilo dikker. Veel te veel gesnoept. Wat weer een voordeel is als je iets voller wordt, dat de rimpels monder zichtbaar zijn. Maar die gigantische buik die zit mij enorm in de weg. Oké, ik moet meer bewegen. Dat is een ding, want als ik mijn molenaarsdiploma wil halen, dan zal ik wel wat soepeler moeten worden en meer uithoudingsvermogen hebben als nu. Ik trek mijn kast open. Toen wij in dit huis kwamen wonen zagen we meteen de mooie kledingkast en daar ben ik nog steeds heel erg tevreden mee. In het oude huis hadden we last van muizen en dat hebben we hier ook niet. De kleren zijn allemaal schoon en gewassen, dus ik ga eerst maar even passen wat nog kan en wat weg kan. Mopperend gooi ik een aantal t-shirts aan de kant die allemaal te strak zitten. De berg van wat weg kan blijft groeien. Oude kleren van maat tweeën veertig en vierenveertig heb ik naar de kledingcontainer gedaan. In de hoop nooit meer te groeien. Jarenlang bleef mijn gewicht op twee en zestig kilo, maar dat is nu twee en zeventig. De luchtige dunne broeken had ik nog bewaard. Ik schiet in één van de broeken. Hè, hè gelukkig die past. Ik pak een blouse die erbij past en trek hem aan. O, jeetje, de vetrillen zie je er doorheen. Wat is het uitzoeken van de juiste kleding toch een ramp, terwijl ik er gewoon geen problemen mee heb. En op de molen al helemaal niet, dan trek ik een overal aan en klaar. Soms thermo ondergoed tegen de kou, want het wil wel waaien in de wieken. Ook met deze kou moet je de wieken in. Als ik optijd weer terug ben dan heb ik nog genoeg tijd om extra te oefenen voor het examen. Oké ik heb genoeg kleren bij elkaar kunnen vinden en pak een paar sneakers en de zandalen. Waar zijn die. Ik loop weer de trap op en kijk weer achter het schot, waar nog een andere koffer staat met oude schoenen. Ik trek hem naar voren en strompel over een losliggend snoer. Ik voel dat ik hard tercht kom op de vloer. Ik hoor iemand roepen van beneden: 'gaat het wel? Wat gebeurde er? En wat ga je trouwens doen met die koffers?' 

'Ik heb besloten dat ik morgen op reis ga. Ik heb een bericht gekregen van Juan. Ik heb de tickets al besteld en kan morgen vliegen nadat ik getest ben', ik wacht zijn reactie af.

'Wij zouden alles toch samen doen. En nu beslis je in je ééntje dat je morgen gaat vliegen? Er gaat niet eens een vliegtuig.'

'Sorry', zeg ik, 'dat was een beetje onhandig van mij.'Ik voel aan mijn achterhoofd en voel nattigheid. 'Potverdikkie, ik ben harder gevallen dan dat ik dacht'

Er wordt mij een handdoek toegeworpen. Het valt gelukkig mee. Ik lig met mijn achterhoofd in een plas wat van het wasrek afgedrupt is. De overals had ik nat opgehangen en daar had ik niet aan gedacht. Ik dacht dat ik een gat in mijn hoofd zou hebben. Ik voel dat er wel een bult komt, het lijkt wel een ei. Ik voel me toch een klein beetje dissie. Nou ja, we zien wel of het morgen over is. 'Ik was op zoek naar mijn sandalen', is mijn antwoord. Ik wordt vol ongeloof aangekeken. 

'Je weet niet eens hoe je moet reizen naar Colombia'

'Ik ontving het bericht van mevrouw van der Berg, zij was met de kerst weer terug in Nederland. Zij is er al eens geweest in Colombia. Juan heeft eerst contact gezocht met mevrouw van der Berg.'

word vervolgt

3. jan, 2021

Op reis. Bestemming is onbekend. We zullen wel zien wat we zullen aantreffen. Het liefst ga ik op de bonnenvooi. Gewoon rugzak op en gaan met die banaan. Wat neem ik mee? In ieder geval pen en papier. Of mijn laptop, maar dat is een beetje zwaar op de rug. Een kleiner formaatje zou wel handig zijn. Ik werk het liefst meteen goed en dan kan ik het opslaan op een stick, om het geheel niet ook nog eens te moeten uitwerken als het in mijn schrift geschreven staat. Wat een voordeel van een schrift is, dat je losse verfrissende ideën kunt noteren. Dus er gaat altijd wel een schrift mee. 's Nachts rond vier uur worden mijn hersenen wakker, dan schiet er van alles door mijn hoofd. Als ik op dat tijdstip achter de computer ga zitten, dan knallen de letters op het papier. Natuurlijk doe ik dat niet iedere nacht, maar als het spannend wordt in mijn verhaal, dan kan ik 's morgens het beste opschrijven. Na het schrijven trek ik mijn schoenen aan en loop een aantal kilometers. Meestal loop ik de zon tegemoet of het daglicht. Die geur, die stilte en de mensen wakker zien worden, dat is zo leuk. Vier keer in de week, althans dat probeer ik, loop ik zo'n vijf kilometer en dan heerlijk een kop koffie met de krant en dan aan het werk. Op dit moment heb ik geen werk, dus heb ik alle tijd om te schrijven. Morgen gaan we op reis. Ik heb er zin in. Alhoewel ik een andere schrijver ben als anderen. Ik schrijf op mijn eigen manier en hou niet van poes pas en tierelantijntjes. Met heel veel franje schrijven, daar heb je onderweg heel veel last van. Ik ga liever rechtdoor zee. of met een speetboot erover. 

 

Terwijl ik dit op schrijf denk ik ook aan Kabouter Binky Bim. Hoe zou het daar mee zijn? Ik zal eens even gaan vragen of er al iets meer bekend is over de giraffen, de leeuw, de slak, de muis en alle andere beesten van het bos. Misschien is er wel een klein girafje geboren. Dat zou zomaar eens kunnen dat er na het trouwen van Jozef en giraf Langnek een kleine is geboren. En hoe zal het met Wouter zijn? Zou hij nog ondeugend zijn en de krekel geeft die nog prikken in het dierenland. Misschien geeft hij wel vaccinatie prikken tegen corona. Jullie horen er binnenkort iets meer van. Wel heb ik gehoord van Emma het heksje, dat zij heeft leren vliegen. Dat ging nog niet van harte. Met horten en stoten vliegt ze nu hoog boven in de lucht. Zij wil ook graag haar verhaal vertellen. Trouwens wisten jullie dat zij jaren opgesloten heeft gezeten. Zij weet zelf ook niet waarom. De nachtelijke uren die ze heeft beleefd met de dieren zal ik jullie ook vertellen. Toen Emma ontdekte dat haar kamerdeur niet op slot was, en wist dat haar moeder de stad in was, is zij de wereld gaan ontdekken. 

Om weer terug te komen op de reis, daar hoort u morgen meer over.

Liefs, Alie.

2. jan, 2021

Mevrouw van der Berg zit nog steeds te wachten om verder te reizen, ze weet niet waar ze heen moet. Zonder uitleg kan zij niet verder.

Pia Bos van een ander verhaal zit nog steeds in de provisiekast, die perongeluk is dicht gedrukt..., of zou het expres zijn?

Hanneke loopt met haar pumps in haar hand rillend naar het hotel...,

Constant gaan er senario's door mijn hoofd. Eerst maar lekker de schoenen aan en een stuk shinrinnen. Shinrin-yoku is goed voor je immuunsysteem. Je loopt op blote voeten door het bos. Je gelooft het niet, maar ik, een enorme koukleum, krijg de voeten warm na shinrinnen. Aarden wordt het ook wel genoemd of bosbaden, met kleren aan. Het is een gebruikelijke gewoonte in Japan. Als je dan in het bos loopt en je snuift de zuivere lucht op dan luister je naar wat je hoort en laat je je gedachten gaan zo ver als je wilt. Dit kun je tien minuten doen of nog langer. Het geeft mij een enorme energie, na zoveel gevreten te hebben de afgelopen dagen.  Ik voel mij dik en pafferig. Ik moet weer even normaal gaan eten. Minder snoepen, minder brood. Maarja het is zo gezellig! 

Na het lopen in het bos ga ik weer verder met één van de verhalen.

 

 

 

1. jan, 2021

Onze nieuwe atelier is bijna klaar waar ik lekker kan gaan ontwerpen, bedenken en het uitvoeren van het maken van arrangementen voor zowel bruid, rouw als een bloemstuk op of in voorwerpen.

Tot die tijd kan ik mij lekker bezig houden met het schrijven. Mijn manuscript wordt vanaf half januari geredigeerd, maar het duurt nog wel een tijdje voor die af is. Zo nu en dan zal ik hier er een bericht over geven. Ondertussen ben ik alweer met een nieuw verhaal begonnen. Dit keer gaat het over Hanneke. Zij speelt in een band en beleeft hele mooie avonturen, maar ook vervelende situaties die ze moet zien op te lossen. 

In maart mag ik examen doen voor de molenaarsopleiding. Gekgenoeg heb ik er zin in. Ik vind het superleuk op de molen en heb tot nu toe geen spijt dat ik aan de opleiding ben begonnen. Ik moet nog wel flink aan de studie, het is heel veel theorie. Ik ga nog extra uren draaien op de molen. Als ik in maart geslaagd ben, dan kan ik in november voor mijn het landelijke diploma molenaar. In mijn verhaal van Nora staat een heel stuk geschreven over het examen doen op een molen. Zij wil graag molenaar worden en moet examen doen op de molen in Sleen. 

 

9. nov, 2020

Ook het kinderverhaal is naar de uitgever. De synopsis van Emma ontdekt de wereld ligt bij  uitgeverij De Droomvallei. Het verhaal gaat over een meisje dat ontdekt dat ze een heksje is. Zij heeft jarenlang opgesloten  gezeten. Wanneer zij bij toeval ontdekt ze dat haar deur niet op slot zit gaat ze op ontdekkingstocht. Ze schrikt zich het apenzuur als ze zichzelf in de spiegel ziet...,!